Shint Nyo Lay

ၾကယ္ျမည္သံ           ဇာတ္လမ္းကုိ အဆံုးသတ္သင့္ၿပီ မဟုတ္လား။ ေရွ႕ဆက္မရေတာ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကုိ သူရပ္တန္႔ခဲ့တာ ၾကာၿပီပဲေလ။           ပိတ္ေလွာင္ေနတဲ့အခန္းထဲကေန အျပင္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ဖို႔ ျပတင္းေပါက္ႀကီးႀကီး မလိုပါဘူး။ ေလွာင္ပိတ္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအခန္းထဲက ေခတၱခဏထြက္သြားဖို႔ လိုတယ္ မဟုတ္လား။ အေတြးႏွင့္အတူ ညေနေစာင္းတုန္းက ေနစူး၍ ေစ့ထားသည့္ ျပတင္းေပါက္ကို တြန္းဖြင့္ လိုက္သည္။ သုတ္ခနဲဝင္လာသည့္ ေလေအးႏွင့္အတူ ျပတင္းတစ္ခ်ပ္က ျပန္ပိတ္လာသျဖင့္ လက္ႏွင့္တြန္းထုတ္လိုက္ရသည္။ ျပန္ပြင့္သြားသည့္ ျပတင္းတံခါးႏွင့္အတူ အျပင္မွာ ျမည္ေနသည့္ ပိုးေကာင္မႊားေကာင္တို႔၏ အသံကို သတိျပဳမိေတာ့သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ က်စ္…က်စ္…က်စ္…က်စ္ ႏွင့္ ျမည္ေနေသာ အသံကို ဟိုးကေလးဘဝတုန္းက ၾကယ္ျမည္သံဟု မည္သူမွ် မေျပာဘဲႏွင့္ ထင္ျမင္ခဲ့ဖူးသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မ်က္ဝန္းတို႔၏ ဘာသာစကား ရသစာတမ္း           မ်က္လံုး ဆိုတာ စိတ္ရဲ႕ျပဴတင္းေပါက္လို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ေျပာတာကို ၾကားမိသည့္ေနာက္ပိုင္း မ်က္လံုးဆိုေသာအရာေတြကို ဂရုတစိုက္ေစာင့္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အစပိုင္းတြင္ တမင္တကာ ေစာင့္ၾကည့္ရ ေသာ္လည္း သိပ္မၾကာေသာကာလတြင္ လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ပထမဦးဆံုး သတိထားမိ ေသာအရာမွာ မ်က္လံုးမ်ား ျဖစ္လာေလသည္။ ေယာက်္ားေလး၊ မိန္းကေလး မခြဲျခားဘဲ မ်က္လံုးမ်ားစြာကို စူးစမ္းၿပီးသည့္ေနာက္မွာေတာ့ သိလာေသာ အရာတစ္ခုရွိသည္။ အလွတရား   ျဖစ္သည္။ မ်က္လံုးသည္ စိတ္၏ျပဴတင္းေပါက္ ဆိုေသာ္ျငား ျပဴတင္းေပါက္မွ ျမင္ရသည့္စိတ္ကို ဝိုးတဝါး ျမင္မိယံုမွအပ ေကာင္းစြာအကဲမခတ္တတ္ခဲ့ သည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ရိုးသားစြာဝန္ခံရလွ်င္ လူကဲခတ္သည့္ ေနရာတြင္ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးကို ညံ့ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အစဆြဲထုတ္လာသည္ႏွင့္ မ်က္လွည့္ဆရာေရွ႕ေရာက္ေနသည့္ ဆယ္ႏွစ္သားေလးလို အံ့ၾသဘနန္းႏွင့္ သူ႔ႏွပ္ေၾကာင္းအတိုင္း လိုက္ခဲ့မိသည္။ အဆံုးသတ္ေရာက္မွ ကိုယ့္ႏွဖူး တူႏွင့္ႏွက္ေနမွန္း သိလိုက္ရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ဂ်ိဳကိုင္၍ ဝပ္ထရိန္း တိုင္ေပးေနမွန္...

                                        ေအာင္ေတာ့မယ္... ေဆးေက်ာင္းတြင္ လူေတြ ့စစ္ေမးပဲြ ျပဳလုပ္ေနသည္ ။ " ကိုယ္၀န္ရွိျခင္း၏ လကၡဏာမ်ား " ကိုေဖာ္ျပရန္ ဆရာက ေက်ာင္းသားတစ္ဦးကို ေျပာသည္ ။ ေဘးနားက ေက်ာင္းသားက  " ဆံပင္က်ြတ္တယ္..၊ ေျခေထာက္ခြင္တယ္..၊ ဗိုက္ပူတယ္ " 

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း (အတိတ္ႏွင့္ ပစၥဳပ ၸ န္) မသိ၍ ဆို၊ မလို၍ ေျပာ။ သူ႔စိတ္မွာ အလြန္ယဥ္လို႔၊ သူ႔ညာဥ္မွာ အလြန္သန္႔တယ္၊ ထူးခၽြန္႔သေဘာ။

 ေဆာင္းၾကာျဖဴ          သူမမ်ား ျဖစ္ေနမလားဆိုသည့္ အေတြးေၾကာင့္ သူ႔ရင္အစံုသည္ တဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္ အခုန္ျမန္လာသည္။ ညေနခင္းရဲ႕ အလင္းေရာင္သည္ တစ္ခ်ိန္က ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့ဖူးသည့္ လူသားႏွစ္ဦးကုိ မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ ေဖ်ာ့ေတာ့ အားနည္းမေနခဲ့ေခ်။ ဟုတ္ပါတယ္ သူပါ။ မ်က္ဝန္းမွပံုရိပ္တို႔ကုိ တိက်ျပတ္သားစြာ ျမင္ေနရသည့္တိုင္ သိစိတ္၏ မယံုမရဲစိတ္ေၾကာင့္ ႏႈတ္ဖ်ားမွ တီးတိုးေရရြတ္မိသည္အထိ ျဖစ္ရသည္။ ေသခ်ာတယ္ ဒါဟာ သူ႔ရဲ႕တစ္ခ်ိန္က ပန္းခ်ီကားေလးဆိုတာ သိပ္ကုိေသခ်ာတယ္။ ပန္းခ်ီကားေလး၏ ႏြဲ႔ေႏွာင္းသည့္ လႈပ္ရွားမႈေကာက္ေၾကာင္းအားလံုးက သူ႔ႏွလံုးအိမ္ထက္မွာ ယေန႔ထက္တိုင္ စြဲထင္ေနဆဲျဖစ္သည္။ သူ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဦးေႏွာက္ကုိ အျပင္းအထန္ အလုပ္ေပးၾကည့္သည္။ ခပ္ထံုထံုျဖစ္ေနသည့္ ဦးေႏွာက္က ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားမ်ား ေအးစက္ေနျခင္းကုိ ဦးစြာ သတင္းပုိ႔သည္။ သူ႔ေျခလက္ေတြက ဘာ့ေၾကာင့္ေအးစက္ေနရတာလဲ။ ျမစ္ျပင္ဆီမွ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တိုက္ခတ္လာတဲ့ေလေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ အခ်ိန္ေတြၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ သူဘာေၾကာင့္ သူမနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မတည္ၿငိမ္ႏိုင္ေသးတာပါလိမ့္။ ပန္းခ်ီကားေလးက သူ႔ေဘးမွပံုရိပ္ေလးႏွင့္ စကားတြတ္...

အတု တူေအာင္ တုရင္ တူတယ္ ဒါေပမယ့္ မင္းက အစစ္မဟုတ္ ... ။ ႐ွဥ့္ညိဳေလး (၅.၇.၂၁၈ နံနက္ ၉း၅ မိနစ္)

ဘာ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သလဲ           စာသည္ လူ၌ အစားထက္ အေရးႀကီး၏။ ကုိယ္ခႏၶာအတြက္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္စားေသာအစာကုိ အစာဟု ေခၚ၏။ စိတ္အတြက္လည္း အစာလိုေလရာ ထိုအစာကုိ " စာ " ဟူ၍ ေခၚရေလသည္။           အဘယ္အတြက္ စာကုိဖတ္အပ္ပါသနည္း။ ယခုအခါသည္ ေရွးေခတ္ႏွင့္မတူ ႀကီးပြားေရးလုပ္ငန္း ဟူသမွ် အတုအၿပိဳင္ေတြ လြန္စြာမ်ားေလရာ ထုိအလုပ္မ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ဆိုင္ေသာ စာမ်ားကုိ မဖတ္ေခ်က သိအပ္သေလာက္ မသိသျဖင့္ ႀကီးပြားေရးၿပိဳင္ပြဲမွာ ေနာက္က်န္၍ ေနတတ္ၾကေလသည္။